Hosgeldin Tuğsem....

Evet Dünyalar harikası bebeğim TUĞSEM'im baştağcım kızım benim.Seni ne kadar da cok bekledik bir bilsen annenle birlikte. Baba olacagımı ögrendiğim o ilk gün bambaşka bir duygu içine girdim anlatamam  o andan itibaren de hep seni düşündüm hep seni özledim hep seni merak ettim en başından en sonuna kadar hayatımda artık sende vardın benim güzel kızım.İlk kontrollere gidişimiz senin ilk kalp çarpıntılarını duymam hatta seni ilk defa ultrason ekranında görmem cinsiyetini öğrenmem :))  benim için unutulmayacak şeylerdi. Acıkcası annenin hamileliğinin son zamanlarında bende bayağı bir sabırsızlanmaya başlamadım değil ama sırf bu sabırsızlığım seni kollarıma alabilmek o dünyadaki her kokudan daha güzel olan kokunu doya doya içime çekme isteğinden kaynaklanmaktaydı. Bir an önce seni görebilmek kucagıma almak arzusu beni daha da çok sabırsız biri haline getiriyordu. Ama bir bakımada içimde çok çok büyük bir korku vardı bebeğim. Sana nasıl bir baba olacaktım sana gerekli özeni gösterebilecekmiydim  seni herşeyden koruyup düştüğün zaman kaldırabilecekmiydim ihtiyacın olduğunda yanında olabilecekmiydim tarzı korkular da içime düşmedi değil dogrusu bir taraftan seni heycanla beklerken birtaraftan da ister istemez bu korkularla cebelleşiyordum.
Bir arkadaşım "Merak etme sen çok iyi bir baba olacaksın" demişti gerçekten sana iyi bir baba olabilecek miydim ? Bunu yaşayıp göreceğiz ve öğreneceğiz bebeğim ama ilk dogdugun zaman teyzen seni benim kucagıma verdiğinde (04.06.2010) senin o minicik bedenini kucagıma aldığımda sana ve kendime sessizce bir söz verdim bebeğim ne olursa olsun "Seni Yalnız Bırakmayacağım ve Hep yanında olacağım" diye ve bu sözümüde hep tutacağım....