Ayrılık vakti...

Ne kadar zormuş insanın bebeğinden yavrusundan ayrılmak insana ne kadar yük olurmuş o an  insan evlat sahibi olunca anlıyormuş demek ki bazı şeyleri..... Evet babacım senden ve annenden ayrılmak bana her zamankinden çok daha fazla koydu bebeğim....Sıcaklardan rahatsız olmaman için seni Annenle beraber  Eğirdir' e göndermek zorunda kaldım bir tanem çünkü buralar çok sıcaktı ve sen de çok küçüktün daha dayanamıyorsun o yüzden biraz daha havalar soğuyuncaya kadar sizi  göndermek zorunda kaldım.Geçen pazar günü sizi ziyarete geldim bebeğim seni anneni çok özlemiştim dayanamadım 3 günlüğüne kaçıp Antalya dan yanınıza geldim... Geldiğim zaman eve sen daha uyuyordun yanına oturdum doya doya seyrettim seni , ne kadar çok özlediğimi fısıldadım sana minik ellerinden tutup öptüm durdum hep...Uyandığın zaman o badem gözlerinle bana bakıp gülücük atmanı hiç bir zaman unutmayacağım ufacıksın ama babanı hemen tanımıştın vallahi .. 3 gün boyunca seninle doya doya zaman geçirdim öptüm kokladım konuştuk bana bol bol gülücükler attın gazını çıkardım her mama saatinden sonra badem gözlerine bakıp bakıp konuştuk seninle.... Senden ayrılmak çok zor geldi bana sizden ayrılmak çok zorladı beni .. Şu havalar bir an önce mevsim normallerine dönse de artık alsam sizi yanıma...

Benim kanatsız meleğim baldan tatlı kızım seni çok seviyorum ..... Kocaman olmuşsun 10 gün görmedim ama hemencecik büyümüşsün bebeğim ....Hayatımıza renk ışık getirdin sen babam sensiz birtarafım hep karanlık kalacak benim anlaşılan ...

Bir gaz cikarma eylemi.....

İnsanı bu kadar mutlu edebilirmiydi  acaba.. Kızım sendeki gaz kızılay maden sodasında bile yoktur bebeğim benim.Gazını cıkartana kadar olup olup diriliyoruz ailecek (Baba,anne,babaanne) tam bir seferberlik çalışması içinde hareket ediyoruz valla ama o gaz çıktığı zaman da dünyanın en mutlu insanı heralde babacığın oluyordur.. Umarım bu gaz sancıların bir anönce biter bebeğim benimmmmmmmm.....

Hosgeldin Tuğsem....

Evet Dünyalar harikası bebeğim TUĞSEM'im baştağcım kızım benim.Seni ne kadar da cok bekledik bir bilsen annenle birlikte. Baba olacagımı ögrendiğim o ilk gün bambaşka bir duygu içine girdim anlatamam  o andan itibaren de hep seni düşündüm hep seni özledim hep seni merak ettim en başından en sonuna kadar hayatımda artık sende vardın benim güzel kızım.İlk kontrollere gidişimiz senin ilk kalp çarpıntılarını duymam hatta seni ilk defa ultrason ekranında görmem cinsiyetini öğrenmem :))  benim için unutulmayacak şeylerdi. Acıkcası annenin hamileliğinin son zamanlarında bende bayağı bir sabırsızlanmaya başlamadım değil ama sırf bu sabırsızlığım seni kollarıma alabilmek o dünyadaki her kokudan daha güzel olan kokunu doya doya içime çekme isteğinden kaynaklanmaktaydı. Bir an önce seni görebilmek kucagıma almak arzusu beni daha da çok sabırsız biri haline getiriyordu. Ama bir bakımada içimde çok çok büyük bir korku vardı bebeğim. Sana nasıl bir baba olacaktım sana gerekli özeni gösterebilecekmiydim  seni herşeyden koruyup düştüğün zaman kaldırabilecekmiydim ihtiyacın olduğunda yanında olabilecekmiydim tarzı korkular da içime düşmedi değil dogrusu bir taraftan seni heycanla beklerken birtaraftan da ister istemez bu korkularla cebelleşiyordum.
Bir arkadaşım "Merak etme sen çok iyi bir baba olacaksın" demişti gerçekten sana iyi bir baba olabilecek miydim ? Bunu yaşayıp göreceğiz ve öğreneceğiz bebeğim ama ilk dogdugun zaman teyzen seni benim kucagıma verdiğinde (04.06.2010) senin o minicik bedenini kucagıma aldığımda sana ve kendime sessizce bir söz verdim bebeğim ne olursa olsun "Seni Yalnız Bırakmayacağım ve Hep yanında olacağım" diye ve bu sözümüde hep tutacağım....